Pozbierałem się i wyruszyłem na zmęczenie dnia. Miałem dzisiaj pracę dość daleko. Wracając z powrotem, zadzwoniłem do Betsy, zaproponowałem jej że ją podwiozę do pracy. Była miła, jak zwykle kiedy coś dla niej robiłem. Pomogłem jej zanieść rzeczy ale znów mnie zdenerwowała swoimi impertynencjami. Zagryzłem zęby i nawet porozmawiałem w jej imieniu z robotnikami, którzy chcieli zdjąć jej reklamę z bloku. Ocieplali budynek a ona nie potrafiła z nimi porozmawiać. Umówiłem się na wieczór, mogłem ją odwieźć do domu. Prawie zawsze to robiłem bo nie chciałem aby sama wracała wieczorem. Cieszyłem się, że znów pobawię się z Inez że będzie chciała abym czytał jej bajki na dobranoc.
Betsy jednak miała inne plany. Postanowiła odwiedzić swoją znajomą. Nie lubiłem tam chodzić. Wolałem jechać do Inez. Ona na mnie czekała. Poszliśmy do Hani. Znów głupie rozmowy przy kimś, znów wygadywania przed obcą osobą. Zdenerwowała mnie. W końcu nie wytrzymałem:
- Słuchaj, mam już dosyć Twoich kłamstw. Ciągle mnie obrażasz, moje uczucia, moje dzieci a teraz robisz to przed Hanką. Wiesz? Sama jesteś wyrodną matką. Zarzucasz mi że po rozwodzie, kiedy nie miałem już siły aby się z Tobą użerać, przestałem przyjeżdżać do Kuby. Tym bardziej że Twój mąż stał nade mną jak policjant a ja nie mogłem nawet porozmawiać z własnym dzieckiem. Tylko przy otwartych drzwiach. Nie zapomnę Ci jak chciałaś mnie zmusić żebym zrzekł się ojcostwa. To było podłe. Na końcu i tak nie było was w domu. Później przez dziesięć lat, nie dałaś mi nawet znaku życia, nie próbowałaś nawet napisać listu, niczego. Jakub mnie potrzebował, tym bardziej że twój mąż okazał się zwykłym kłamcą, który Cię zdradzał i okradał. Dopiero Twoja matka, pozwoliła mi się zobaczyć z Kubą. To jej zawdzięczaj że z powrotem, po dziesięciu latach znów znalazłem się w Twoim życiu i ci pomagam. Jestem jej za to wdzięczny, bo odzyskałem syna i od kilkunastu lat jestem przy nim, nauczyłem go wiele i jestem teraz z niego dumny.