Siedziałem jak zwykle sam w swojej serwerowni. Cicho mruczały wentylatory mojego ulubionego komputera o głupiej nazwie "enterprise" i nic nie zapowiadało się inaczej tego wieczoru. Jeszcze nie zmęczony, błądziłem po ścieżkach sieci, odczytując dane, jak kustosz po muzeum faktów, dokumentów, zapisów z czyichś klawiatur. Pilnowałem pracy działających urządzeń. Czasem spojrzałem przez jakąś kamerę żeby po cichu pośmiać się z widoku stróża nocnego, który spał na służbie lub zaprosił sobie na nockę jakąś dziwkę.
Jeszcze raz przejrzałem pozew rozwodowy, który oddałem do sądu ale nie czytałem już załączników. Zawsze brało mnie obrzydzenie, kiedy ich dotykałem. Zapisy z komunikatora mojej żony, jej maile, zdjęcia. Usunął bym to z dysku już dawno ale są to dowody. Muszę je mieć dokąd sprawa się nie skończy a ta się jeszcze nie zaczęła.
Spojrzałem jedynie na dzisiejsze jej zapisy z klawiatury. Nadal tam była, nadal odpisywała ludziom, którzy wyrządzili jej krzywdę. Nie rozumiała tego, że ona sama sobie ją nadal wyrządza. Chyba nigdy tego nie zrozumie.
Wysłałem SmS do Betsy. Jakąś wierszowankę, żeby miała od rana dobry humor. Czasem ich nie czyta, ale lubię kiedy jest wesoła, kiedy do niej dzwonię i słyszę jej uśmiech. Jest ostatnio poddenerwowana, bo jest mało pracy a wiadomo że to ma wpływ na zarobki. Nie ma czasu ze mną rozmawiać, jak kiedyś. Zajęta pracą, jazdą rowerem. Jeszcze do niedawna odbywaliśmy długie rozmowy przez telefon, kiedy jechała autobusem. To było takie miłe, że będąc w ruchu, daleko od siebie, mogliśmy być przy sobie, chociaż głosem. Odrywałem się wtedy od pracy aby móc porozmawiać.