DO IZABELI

Mogę też milczeć i nie widzieć nie słyszeć, ignorować, poddając się wszystkiemu, pozostając biernym obserwatorem tego rozpadu. Nie potrafię być biernym. Nie umiem egzystować, nie potrafię przestać kochać.

To nie ja przestałem wyjeżdżać na wycieczki. To nie ja przestałem się przytulać. To nie ja zacząłem oglądać seriale. To nie ja siedzę na FB albo w telefonie. (ostatnio piszę) ale nie oglądam. To nie ja przestałem pytać. To nie ja przestałem opowiadać. To nie ja uciekłem od seksu. To nie ja przestałem pamiętać. To nie ja przestałem robić rzeczy które sprawiają mi radość.

Niewiele się u mnie zmieniło odkąd jesteśmy razem. Wprowadziłem cichy telefon, wyłączam dźwięk w laptopie, używam słuchawki do TV... zacząłem bardziej dbać o siebie i innych. Zawsze jestem pomocny... ale już niepotrzebny. Zacząłem być ignorowany.

Kiedyś nie lubiłaś jak idę na działkę, teraz się cieszysz. Kiedyś nie lubiłaś jak jadę do Poznania... Kiedyś bardziej byliśmy razem, było weselej, chodziliśmy na długie spacery... kiedyś bardziej się rozumieliśmy.

Dlaczego ja Ciebie rozumiem? Nie chcę tylko być. Chcę być i czuć, czuć Twoje uczucie. Bez uczucia, to miejsce jest dla mnie nieistotne. Działka? Zabiorę tylko sprzęt – niczego nie żałuję już. Każde inne miejsce, moje, będzie dla mnie lepsze bo nadal będę Cię kochał ale nie będę widział obojętności która mnie teraz dotyka.