Świat postrzegam jako mechanizm, tak samo jak każdy inny mechanizm. Jeśli w mechanizmie widzę/słyszę zgrzyt, to go naprawiam, bo to jest moją rolą. Taki się urodziłem i wychowałem.

Mechanizmem dla mnie są też uczucia. Miłość, harmonia, piękno, współczucie, radość, smutek, zaufanie, to mechanizmy budujące życie. Jeśli widzę że ktoś utracił zdolność odczuwania piękna, harmonii, miłości, współczucia, radości, słuchu, smaku... to dla mnie jest najwyższym poziomem ALARMU, że coś jest nie tak z taką osobą.

Jeśli słyszę: "nie!", "co Ciebie to interesuje?", "bo tak", bez wyjaśnienia "dlaczego", uznaję to za najwyższą formę braku zdefiniowania logicznej odpowiedzi. To nie wstyd, zażenowanie, konsternacja, to uznanie mnie jako osobę agresywną którą nie jestem a moja troska wynika tylko z tego, że widzę u kogoś zmiany bo kiedyś ich nie widziałem, dlatego że uczucia które kiedyś były obecne, teraz znikają a ja czuję ten zanik.

To mnie przeraża że tracę kogoś z jego woli a nie z mojej. Jeśli nic nie zrobię to utracę to na zawsze. Wtedy wszystko straci sens. Nie mogę do tego odpuścić.

Ludzie chorzy umysłowo nie są tego świadomi. Dlaczego ja jestem świadom tego wszystkiego? Czy jestem chory umysłowo i to co robię jest nielogiczne i to moja fantazja? Dlaczego ta fantazja jest prawdą?