21:41
W jednej chwili poczuła to samo. Teraz ona była nade mną. Czułem jak jej włosy przesuwają się po moim torsie i czułem jej usta na sobie. Jej palce objęły mnie zupełnie bez lęku. Doświadczony przez życie, czekałem w narastającym podnieceniu. Jakież dziwne uczucie, kiedy spodziewam się czegoś, co było dla mnie dotąd jednostajne, mechaniczne a otrzymuję taką delikatność która całkowicie zmienia to co dotychczas było standardem. Przesuwała po mnie opuszkami palców, gdzie zdawało się, iż czułem jej linie papilarne aż objęła mnie linią życia swojej dłoni. Znów wyczekiwanie na znany mechanizm, ten jednak nie nastąpił. Pieściła mnie swoimi ustami, zupełnie swobodnie, jakby czuła, że to, co robi, daje mi przyjemność. Teraz ona dawała siebie. Nie potrafiłem jednak wszystkiego ogarnąć. To było zbyt wiele w tej chwili. Poczułem, że jestem biernym odbiorcą tego, co ma mi do przekazania. Karolina jednak nie przestawała, coraz bardziej i głębiej obejmując mnie aż do końca. Nie znajdę słów, którymi mógłbym to opisać, to istnieje tylko w tym uczuciu, które przelane na słowa pozwala je tylko zrozumieć a nie doznawać. Uniosłem się chcąc ją objąć...
- wejdź we mnie, szepnęła.
Wygięła się jak kotka i ujrzałem jej talię przed sobą. Czekała. Przylgnąłem spragniony do niej.
- Chwyć mnie mocno, powiedziała z westchnieniem...
To co teraz nastąpiło, było tylko preludium przed małym koncertem. Główna uczta dopiero się zaczynała...
Celebrowaliśmy nasze ciała. Uczucie ciepła i bliskości wymieniało się naprzemiennie. Jak w transie powtarzałem jej imię, sam siebie nie słysząc...dokoła nie istniało już nic, słychać było tylko z daleka odgłos zazdrosnego szynszyla, który biegał nerwowo po klatce, dając mi tym samym punkt odniesienia do rzeczywistości. To się działo naprawdę. Karolina zwróciła na mnie swój wzrok, ugięła nogi przytrzymując je rękoma, zbliżyłem usta do pocałunku i oniemiałem. Zamarłem na chwilę w bezruchu. Ujrzałem na powrót jej oczy. Patrzyła na mnie tak pięknie, ufnie, że nie mogłem się poruszyć. Głębia którą ujrzałem w jej oczach, zapraszała mnie do siebie. Włosy, które okalały jej twarz, jasne brwi, tworzyły w tej chwili arcydzieło. Nie czułem lęku, nie mogłem jednak uwierzyć że to dla mnie. Obraz ten mam ciągle przy sobie jak zdjęcie. Ilekroć zamknę oczy widzę jej słowiańską urodę tamtej chwili, która zachwyciła mnie bez reszty. Żart, który wyrwał mi się wcześniej o okręcie podwodnym, stawał się realną odpowiedzią na wszystko, czego teraz doznałem. Zatopiłem się w niej jak w oceanie marzeń. Zamknąłem oczy i schodziłem coraz głębiej, do samego dna.
Lekko zmęczony, przytuliłem się do niej, kiedy ułożyła się na boku, nadal będąc w niej i słysząc szybkie bicie serca z oddali. Leżeliśmy tak chwilę obok siebie a nasze wilgotne ciała parowały nabierając energii. Jeszcze raz wróciliśmy do siebie i jeszcze raz spojrzałem jej w oczy. Miałem jednak w sobie odrobinę niedowierzania, które pozwoliło mi tylko na tyle, ile byłem w stanie zrozumieć, doznać, chociaż czułem, że to, co się teraz dzieje ma tak ogromną moc, której nie mógłbym wchłonąć w całości. Gorąco, które biło od nas, rozpalało a zarazem studziło nasze doznania. Umiarkowanie było teraz w cenie.
Zatęskniłem za jej intymnym zapachem. To on był w mojej głowie rozpraszając mnie i przyciągając. Jego magiczna siła była jak echo z oddali, musiałem, chciałem, pragnąłem jeszcze raz tego odurzenia, zupełnie jak narkotyk ściągał mnie z powrotem. Karolina wydała tylko westchnienie, tym samym namawiając mnie do siebie raz jeszcze. Nie mogłem, nie chciałem się temu opierać, zamknąłem oczy i całkowicie oddałem się nieznanym mi dotychczas zmysłom aby mną prowadziły. Zapomniałem się bez reszty.