.OGNIK.

Wiesz kiedy śpią, kiedy pracują, co robią. Przewidujesz, znasz ich czas co do sekundy, czekasz tylko na moment, kiedy na chwilę zapomną... Ta jedna mała chwila, ta sekunda, to Twoje zwycięstwo. Zaczynasz żyć grą. Jesteś tam cały czas, śpiąc po kilka godzin, kiedy Twoja flota leci na księżyc, ukryta w podprzestrzeni przed wścibskim okiem kogokolwiek. Całe Twoje życie zaczyna obracać się wokół gry. Tracisz znajomych, przyjaciół, którzy nie chcą do Ciebie dołączyć. W grze są osoby, które się umizgują, inni są bezczelni, fałszywi albo milczący. Zyskujesz tam przyjaciół, pochlebców i wrogów. Ciągle próbujesz życia, które z dnia na dzień pochłania Cię bez reszty w grze. Na końcu wiesz o setkach osób wiele, rozmawiasz. Twój komunikator ma tak wiele kontaktów że długo musisz szukać danej osoby na liście. Te rozmowy jednak milkną, kiedy jesteś u szczytu — jest ich coraz mniej, są coraz bardziej głupie, niepotrzebne. Oszukiwałem. Mając możliwość gry z kilku komputerów naraz, sam stworzyłem sobie wrogów, przyjaciół. Nie potrafiłem tak naprawdę atakować innych, pomimo że mogłem. Chciałem osiągnąć wysoki status ale nie czyimś kosztem. Gra na tamte czasy była grą brutalną intelektualnie. Nie jeden pokonany gracz popadł w otępienie, złość, chorobę. Gra wyzwalała często niekontrolowaną agresję, znacznie silniejszą niż inne gry, bo przenoszoną na życie codzienne. Można o tym poczytać w publikacjach czy archiwach. Pewnego dnia z 20 tysięcy graczy, stałem się "number ONE". Najlepszym. Nikt nie śmiał mnie atakować a ja wciąż rosłem w siłę. Opamiętałem się jednak. Przestałem grać. Nie mogłem już dłużej. Osiągnąłem to czego inni nie mogli. To nie było łatwe oszukiwać innych adminów ale dałem sobie radę. Oddałem konto koledze, który je zniszczył, ja jednak zabrałem ze sobą doświadczenie — nie o grze, o ludziach którzy w nią grali. To potężna dawka uczuć, rozterek, błagań czy zwykłej przyjaźni. To doświadczenie, które pozwala obserwować kogoś, żyć z nim, wiedzieć co robi w każdej chwili — wystarczy żeby uruchomił komputer i był w sieci, żeby korespondował. Można z czasem przewidzieć jego ruch, zachowanie. Jeśli wprowadzimy to w życie, staje się potężną bronią. Możemy zdobyć przewagę. Nigdy nic mnie nie zmusi abym na powrót w to zagrał. Osiągnąłem cel i nie chcę płacić więcej swoim czasem za powtórki...