Wróciłem do domu. Jeszcze wieczorny spacer do sklepu. Lubię iść wieczorem, kiedy jest mało osób na ulicy. Świecą sobie telewizorami w pokojach i widać nieruchome głowy, które wpatrują się w papkę serwowaną przez adminów ale jakże innych. Od dawna nie oglądam telewizji. Informacje, reklamy, seriale. Wszystko podane na tacy. Ciekawe kto tym administruje, przecież program telewizyjny, tak samo jak komputerowy, trzeba napisać, ułożyć. Ciekawe dokąd to zmierza? Program musi coś spełniać, służyć, działać. W komputerze mam wybór, mogę komentować, wyrażać swoje zdanie uruchamiać tysiące różnych rzeczy. Tworzyć. Telewizja jest dla mnie zwykłym wyświetlaniem tego czego nie chcę, tego co chcą mi inni pokazać. Ja wiem czego chcę...
Zadzwoniłem do Betsy, nie wiedziałem jednak że będzie mnie to sporo kosztowało. Głos miała ostry, drażniący. Poczułem gdzieś ból, w środku siebie, w głowie ale nie fizyczny. Nie pamiętam co mówiła, prosiłem żeby przestała, żeby mnie nie raniła. To było takie dziwne. Nagrałem rozmowę, ostanie rozmowy mnie druzgotały. Nie mogłem się później pozbierać. W głowie miałem chaos, myśli kłębiły mi się wokół tego co słyszałem, ogarnęła mnie wściekłość, którą ledwie opanowałem, nie pozwoliła mi dokończyć ani jednego zdania, wtrącając swoje jak atak. Cierpliwość moja sięgnęła zenitu. Rozłączyłem się. Nie potrafię tak rozmawiać, nie chcę tego słuchać. To mnie rani.
Kupiłem więcej alkoholu. Nie pamiętam już jak się to skończyło. Nie chciałem pamiętać. Znalazłem tylko eskę. Nie wiem jak ją napisałem:
„KOCHAM CIE, tak mocno ze moglbym się dla Ciebie zabić ale nie moge bo chce byc przy Tobie do konca mojego zycia. Czaisz to?”