Wspomniałem jeszcze raz dzisiejszy dzień, bolały mnie wszystkie mięśnie ale tak miło. Do południa byłem na spacerze z Inez. Kończyła dzisiaj pięć lat. To były jej urodziny. Poszliśmy do parku, na kasztany. Betsy w tym czasie miała przygotować małe przyjęcie. Było ciepło i słonecznie.
W parku nie było tłoczno, raczej pusto. Szukaliśmy kasztanów ale było ich niewiele. Wysokie kasztanowce rozpościerały nad naszymi głowami swoje gałęzie obwieszone na pół pękniętymi dojrzałymi kasztanami. Znalazłem gdzieś kilka grubych konarów i przypomniałem sobie jak będąc młodym chłopakiem, strącałem kasztany. Fajna zabawa. Teraz mając więcej siły, potrafiłem więcej. Drzewa sięgały czwartego piętra i nie było to łatwe. Inez biegała tylko aby zbierać spadające kasztany. Chroniłem ją i uważałem aby nic się jej nie stało. Taki spadający patyk, ważył trochę i mógł by jej zrobić krzywdę. Próbowała sama rzucać ale było to zbyt wysoko. Przynosiła mi patyki i razem zbieraliśmy piękne, dojrzałe kasztany.
Po jakimś czasie, odpoczęliśmy w trawie. Byłem wymęczony jak nigdy. Patrzeliśmy w chmury, które przesuwały się po niebie, było ciepło i prawie bezwietrznie. Inez objęła mnie za szyję, przytuliła się i powiedziała:
Wiesz Michał? Jesteś najlepszejszym tatą na świecie!
Te proste słowa poskładały mnie jak puzle. Przytuliłem ją i nic nie powiedziałem. Nie mogłem. Wróciliśmy do domu. Inez cała w skowronkach pokazała naszą zdobycz. Opowiedziałem gościom jak zdobyliśmy te kasztany i ile mnie to kosztowało energii.
– Ech, trzeba było poczekać aż same spadną – powiedziała Babcia.
– Tak – odparłem – ale nie wiem czy ja wtedy będę miał czas aby znów iść z Inez do parku...